شهرک صنعتی بزرگ شیراز سال‌هاست میزبان مجموعه‌ای از صنایع و واحدهای تولیدی است که فعالیت آنها به تردد مستمر ماشین‌آلات سنگین وابسته است. در محدوده کانی‌های غیرفلزی، رفت‌وآمد میکسرهای بتن، کامیون‌های حمل مصالح، بونکرها و سایر ماشین‌آلات سنگین، فشار قابل‌توجهی بر مسیرهای اصلی شهرک وارد می‌کند؛ موضوعی که فرسایش محسوس آسفالت و زیرساخت معابر را به همراه داشته و ضرورت بازنگری در ظرفیت و نحوه نگهداری این مسیرها را مطرح کرده است.

عصر کار در بررسی وضعیت زیرساخت‌های شهرک صنعتی بزرگ شیراز، موضوع فرسایش مسیرهای اصلی و تناسب ظرفیت معابر با نوع فعالیت صنایع مستقر در منطقه را مورد توجه قرار داده است.

در محدوده کانی‌های غیرفلزی، بخشی از واحدهای صنعتی به‌طور طبیعی نیازمند تردد روزانه ماشین‌آلات سنگین هستند. میکسرهای بتن، کامیون‌های حمل مصالح، بونکرها و ماشین‌آلاتی مانند لودر، برای ادامه فعالیت این واحدها باید به‌صورت مستمر در مسیرهای شهرک تردد کنند.

بنابراین مسئله را نمی‌توان صرفاً به «خرابی آسفالت» تقلیل داد. پرسش اصلی این است که آیا زیرساخت موجود، متناسب با بار ترافیکی و نوع وسایل نقلیه‌ای که امروز در شهرک تردد می‌کنند، طراحی و نگهداری می‌شود؟

افزایش فعالیت صنایع، تغییر ترکیب واحدهای مستقر و افزایش تردد ماشین‌آلات سنگین، می‌تواند ظرفیت اولیه یک مسیر را تحت تأثیر قرار دهد. در چنین شرایطی، مدیریت زیرساخت باید از تعمیرات پس از تخریب به سمت پایش مستمر، نگهداری پیشگیرانه و بازنگری دوره‌ای ظرفیت معابر حرکت کند.

آنچه امروز در مسیرهای اصلی شهرک صنعتی بزرگ مشاهده می‌شود، ضرورت پاسخ به چند پرسش مشخص را بیشتر کرده است:

آیا میزان تردد روزانه خودروهای سنگین در این مسیرها به‌صورت دقیق ثبت و تحلیل می‌شود؟

آیا وضعیت روسازی، ظرفیت باربری و میزان استهلاک مسیر به‌صورت دوره‌ای ارزیابی فنی می‌شود؟

آیا برای بخش‌هایی که تحت تأثیر تردد سنگین قرار دارند، برنامه‌ای برای تقویت سازه‌ای، روکش مقاوم یا اصلاح مسیر پیش‌بینی شده است؟

و مهم‌تر از همه، آیا در توسعه و واگذاری‌های جدید شهرک‌های صنعتی، نوع صنعت و میزان تردد ماشین‌آلات سنگین در ظرفیت‌سنجی زیرساخت‌ها لحاظ می‌شود؟

عصر کار معتقد است: توسعه صنعتی بدون توسعه متناسب زیرساخت، در نهایت هزینه آن را هم به صنعت و هم به مدیریت شهرک تحمیل خواهد کرد.

از این رو، انتظار می‌رود شرکت شهرک‌های صنعتی فارس با ارائه یک ارزیابی فنی و مبتنی بر داده از وضعیت معابر شهرک صنعتی بزرگ، مشخص کند ظرفیت فعلی مسیرهای اصلی تا چه میزان با بار ترافیکی موجود همخوانی دارد و چه برنامه‌ای برای جلوگیری از تشدید فرسایش زیرساخت‌ها در نظر گرفته شده است.

نگاه به شهرک‌های صنعتی باید از مدیریت روزمره عبور کند و به سمت مدیریت هوشمند زیرساخت، ظرفیت‌سنجی پیش از توسعه و نگهداری پیشگیرانه حرکت کند؛ چرا که هزینه پیشگیری از تخریب، همواره کمتر از هزینه بازسازی زیرساخت پس از فرسایش گسترده خواهد بود.

/پایان متن/