دسترسی ها

احمد تنوری؛ عضو شورای مرکزی حزب اراده ملت ایران و عضو شورای اسلامی کلان‌شهر شیراز در دوره پنجم طی مطلبی در رابطه با حواشی سیاسی اخیر فارس در دولت چهاردهم نوشت:

الگوی منتقدان برای متشکل کردن مخالفان استاندار کنونی پیروی از شیوه مخالفان مرحوم احمدی است؛ اما موقعیت این دوستان با موقعیت ما در دوران روحانی و نیز جایگاه امیری در دولت پزشکیان و نزد خود پزشکیان با جایگاه مرحوم احمدی در دولت روحانی و عدم نزدیکی آن مرحوم با شخص آقای روحانی متفاوت است.
در آن زمان مرحوم احمدی با حمایت چند حزب از اعضای شورای هماهنگی جبهه اصلاحات وقت و ریش گرو گذاشتن آن‌ها نزد روحانی و معاون سیاسی وقت در وزارت کشور توانست سمت به سمت استانداری برسد اما در بدو ورود به استان راه روش دیگری پیش گرفت و عملا با جریان اصلی موتلف با روحانی نقض میثاق کرد.
این بود که از اوایل سال ۹۳ اکثر احزاب اصلاح طلب عضو شورای هماهنگی و نیز نمایندگان آن‌ها در تهران جلسات متعددی با سران دولت برگزار کردند و بدون جنجال و هیاهو موفق به برکناری مرحوم احمدی و مهم تر از آن جایگزین کردن یکی از گزینه ها یعنی افشانی به عنوان استاندار و نشاندن گزینه ی دیگر یعنی پژوهش به عنوان معاون سیاسی شدند و عملا ما انتخابات مجلس و شوراها را با موفقیت پشت سر گذاشتیم.
البته مرحوم احمدی هم هیچ جایگاه محکمی در دولت روحانی نداشت
من بر این باورم که حتی روحانی تا قبل از معرفی اش در دولت آن مرحوم را چندان از نزدیک نمی شناخت.

اما الان منتقدان استاندار در جایگاه سطح نفوذ شورای هماهنگی اصلاحات در آن دوره نیستند و حرفشان در تهران نزد دولت خریدار همانند آنان ندارد و امیری هم رجل ملی است و اکثر اعضای دولت و شخص پزشکیان با او سابقه ای دیرینه دارند.
لذا به سرانجام رساندن این تلاش ها برای برکناری امیری به سختی امکان‌پذیر خواهد بود.
حتی اگر امیری خودش هم خسته شود یا عهده دار تصدی سمت مهمتری در سطح ملی گردد و از استان برود باز هم بعید است دولت گزینه ی مورد نظر و یا باب طبع این منتقدان را در فارس منصوب کند و احتمال تصدی شخص دیگری که همین خصوصیت غیر بومی جنوب غرب کشور را داشته باشد بسیار بیشتر است از اینکه گزینه ای از یکی از قومیت های منطقه فارس را منصوب کند.

به گزارش عصر کار در روزهای اخیر موجی از انتقادات نسبت به عملکرد یک ساله دولت در فارس شکل گرفته است که با حمایت از کارنامه استاندار به دلیل ایجاد همگرایی در بین بخش قابل توجهی از جریانات سیاسی و پایگاه‌های مردم‌نهاد و همچنین تدبیر، اقتدار و البته جسارت ملی و مدبرانه در برابر برخی اقدامات منتقدان و معترضان مواجه شده است.

/پایان متن/