دسترسی ها

احمدرضا سیوندی، فعال مدنی، اجتماعی و سیاسی و تحلیل‌گر مدیریت شهری در این رابطه طی یادداشتی نوشت:

به‌عنوان یک فعال مدنی، اجتماعی و سیاسی و از منظر مدیریت شهری، باید صریح پرسید: چرا منطقه‌ای با وسعت و اهمیت یک شهر، در پنج سال شاهد پنج شهردار بوده است؟

شهرداری منطقه دو فقط یک محدوده اداری نیست؛ منطقه‌ای با نقاط مهم و استراتژیک، محلات کم‌برخوردار و در عین حال مردمی مطالبه‌گر و اثرگذار است؛ منطقه‌ای که متأسفانه در موسم انتخابات، به یکی از پررونق‌ترین مناطق برای وعده‌های انتخاباتی تبدیل می‌شود، اما در عمل از ثبات مدیریتی و برنامه‌ریزی مستمر رنج می‌برد.تغییرات پی‌درپی مدیریت، فرصت شناخت عمیق منطقه، تدوین برنامه و اجرای پروژه‌های ماندگار را از مدیر می‌گیرد و عملاً هر مدیر جدید، بخش زیادی از زمان خود را صرف شناخت دوباره منطقه و جابه‌جایی نیروها می‌کند.

جناب آقای دکتر اسدی، شهردار محترم کلان‌شهر شیراز؛

این بار انتظار مردم، یاوران محلات و بدنه کارشناسی منطقه روشن است:
لطفاً این‌بار اسباب‌کشی اداری و جابه‌جایی یک صندلی مدیریتی اتفاق نیفتد.

منطقه دو بیش از هر چیز به مدیری نیاز دارد که پتانسیل‌ها، ظرفیت‌ها، نقاط ضعف و قوت، محلات کم‌برخوردار، مسائل اجتماعی و مطالبات واقعی مردم منطقه را به‌خوبی بشناسد و بتواند با یک برنامه مشخص، چند سال متوالی پاسخگوی عملکرد خود باشد. انتخاب مدیر منطقه نباید محصول فشارهای سیاسی، ملاحظات انتخاباتی یا سهم‌خواهی‌ها باشد؛ ثبات مدیریتی و شایسته‌سالاری، پیش‌شرط توسعه پایدار شهری است. مردم منطقه دو دیگر وعده جدید نمی‌خواهند؛ مدیری می‌خواهند که بماند، بشناسد، برنامه بدهد و نتیجه بسازد. امیدواریم تصمیم این بار، نقطه پایان چرخه «آمدن، شناختن، جابه‌جا شدن» باشد و آغاز دوره‌ای از ثبات، پاسخگویی و توسعه واقعی در شهرداری منطقه دو.

/پایان متن/