احمدرضا سیوندی در این رابطه نوشت: با تأیید حدود ۹۵ درصد نامزدهای ثبتنامشده در انتخابات شورای هفتم، فضای رقابت انتخاباتی شیراز وارد مرحلهای کمسابقه و چالشی شده است. افزايش چشمگیر تعداد داوطلبان و ثبت کمترین میزان رد صلاحیت در مقایسه با ادوار گذشته، نویدبخش انتخاباتی پراکنده، چندلایه و فاقد قطببندی روشن است؛ انتخاباتی که در آن طیفهای متنوع قومیتی، احزاب، جریانهای سیاسی و گروههای محلی همزمان در میدان حضور دارند.
این پراکندگی، اگرچه در ظاهر نشانهای از مشارکت گستردهتر است، اما در عمل میتواند به شکستن آرا، تضعیف اجماعهای سنتی و افزایش وزن آرای سازماننیافته منجر شود؛ موضوعی که تحلیلگران شهری آن را یکی از پیچیدهترین مؤلفههای انتخابات پیشرو میدانند.
ورود «یاوران شورا»؛ بازگشت یک بازیگر بحثبرانگیز در این میان، ورود تعدادی از یاوران شورا به عرصه رقابت، معادلات انتخاباتی را با ابهام تازهای مواجه کرده است؛ آنهم در شرایطی که فعالیت این ساختار، پیشتر از سوی فرماندار شیراز غیرقانونی اعلام شده بود. با وجود این موضع رسمی، برخی از این افراد بار دیگر به صحنه آمدهاند و تلاش دارند نقش سنتی خود را در جهتدهی به آرای محلی و شبکهای احیا کنند.
یاورانی که در ادوار مختلف، بهعنوان معتمدین محلی و واسطههای قدرت اجتماعی، سکوی پرتاب بسیاری از اعضای شورا بودهاند و همواره در بزنگاه انتخابات، نقش «پله ترقی» را برای چهرههای شورا ایفا کردهاند.
پرسش اصلی؛ اجماع یا تکرار سنت؟
اکنون اما یک پرسش جدی در افکار عمومی و محافل سیاسی شهری مطرح است:
آیا یاوران شورا، پس از سالها نقشآفرینی پشتصحنه، به این بلوغ و وحدت میرسند که نامزدی از بدنه خود را بهعنوان گزینه مستقل معرفی و حمایت کنند؟
یا آنکه همچنان، بهصورت سنتی و تکرارشونده، ترجیح میدهند در سایه بمانند و از یکی از اعضای فعلی یا چهرههای شناختهشده شورا حمایت کنند؟
پاسخ به این پرسش، نهتنها سرنوشت یاوران شورا، بلکه بخشی از نقشه نهایی رقابت انتخاباتی شورای هفتم شیراز را روشن خواهد کرد؛ رقابتی که بیش از هر زمان دیگر، از پیشبینیهای کلاسیک فاصله گرفته و وارد میدان عدم قطعیت شده است.
/پایان متن/
Sunday, 15 February , 2026