دسترسی ها

در متن کامل یادداشت مهناز معصومی آمده است:

دنیا یک زندگی دیگر به تمام زنان بدهکار است…
به زنانی که عمرشان را در هیاهوی آشپزخانه و سایه‌ی دیوارهای خانه جا گذاشتند، به دخترانی که از همان نخستین نفس‌ها، بار «نبایدها» را بر دوش کشیدند، به مادرانی که خستگی را با لبخند پوشاندند و گریه را در تاریکی شب فرو خوردند و غم را با رژ لب مخفی کردند.
دنیا بدهکار است به تمام دست‌هایی که نرم و کوچک بودند و به جای قلم و رویا، به بیل و دیگ سپرده شدند.
بدهکار است به آن نگاه‌هایی که از پشت پنجره‌های بسته به دوردست‌ها خیره ماند و هرگز پرواز نکرد.
بدهکار است به زنانی که نامشان هیچ‌وقت در تاریخ نیامد، اما تاریخ بر شانه‌های خاموششان ایستاد.
آری… دنیا یک زندگی دیگر به زنان بدهکار است؛ زندگی‌ای که در آن، زن بودن حکم محکومیت نداشته باشد، زندگی‌ای که در آن، سکوت بر لب‌ها وصله‌ی اجباری نباشد، زندگی‌ای که در آن، رؤیاها نمی‌میرند پیش از آنکه بال بگشایند.
و چه تلخ است دانستن این حقیقت که این دنیا، هیچ‌گاه این بدهی را نخواهد پرداخت…